Category Posts Navigation

Movie Review: Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi (Spoilers)

Posted by Αργύρης "Slade" Σταματόπουλος

Movie Review: Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi (Spoilers)
by Paschalis Mantzaridis

Μια ταινία που δίχασε τα εκατομμύρια οπαδών του franchise, με αίθουσες ασφυκτικά γεμάτες από θεατές που την ξανάβλεπαν για να αποφασίσουν που κλίνουν: στα «συν» ή στα «πλην». Εν τέλει, ρε παιδιά, αξίζει; Η δική μου –εντελώς προσωπική και το τονίζω– απάντηση  βρίσκεται στο τέλος. Οπότε, αρκετές πλέον μέρες μετά την αρχική προβολή της στην Ελλάδα, ήρθε η ώρα να την αναλύσουμε.Ειδικάτο πιο αμφιλεγόμενο σημείο της, το σενάριο. Εννοείται ότι ακολουθούν γιγαντιαία spoilers.

ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΛΟΚΗΣ

Το τελευταίο 1/3 της ταινίας είναι φορτωμένο με πληθώρα εξελίξεων και δράση. Όμως, κατά τα άλλα, ενώ το φιλμ ξεκινάει δυνατά με μια «παραδοσιακή» αστρομαχία των δύο αντιμαχόμενων πλευρών (με ωραία πλάνα που θυμίζουν αρκετά την αρχική τριλογία), ρίχνει τον ρυθμό ως και το 60% της συνολικής διάρκειας, εξαιρώντας λίγες σεκάνς έντασης. Έτσι,  λίγο μετά το πρώτο 20λεπτο, βλέπεις καταστροφή βάσης Αντίστασης και απόδραση των Αντιστασιακών, ανεβαίνει λίγο η αδρεναλίνη, αλλά στη συνέχεια έρχεται η υποπλοκή ΦιννΡόουζ που πρέπει να βρουν τον ειδικό στην παραβίαση κωδικών και το τέμπο επιβραδύνει. Και δεν είναι τυχαίο ότι αυτό συμβαίνει κυρίως στη ταινία μέσω αυτής της συγκεκριμένης υποπλοκής. Ως προς αυτό, και γω πιστεύω πως αυτή η υποενότητα του σεναρίου α) αλλοιώνει τον ρυθμό και β) είναι δομημένη πρόχειρα. Πχ. ενώ ψάχνουν έναν συγκεκριμένο σπεσιαλίστα στους κωδικούς και αποτυγχάνουν να τον πλησιάσουν, βρίσκουν στο κελί που τους μπουζουριάζουν τον αραχτό DJ (Benicio Del Toro), ο οποίος, πόσο συμπτωματικά όμως, είναι «μανούλα» στο σπάσιμο κωδικών του Πρώτου Τάγματος και δέχεται να τους βοηθήσει. Δηλαδή τον άλλον ξαφνικά τον ξέχασαν;;

Εκτός του ότι οι συμπτώσεις είναι δείγμακακού γραψίματος, δε μαθαίνουμε τίποτα σχεδόν για τον κουλ φιλοτομαριστή DJ εκτός του ότι είναι φιλοτομαριστής κι έχει απροσδόκητακαλές γνώσεις για τα συστήματα ασφαλείας του Πρώτου Τάγματος. Το ότι είμαι σίγουρος πως θα τον ξαναχρησιμοποιήσουν στο Επεισόδιο ΙΧ, δεν αναιρεί το ότι εδώ τον μεταχειρίζονται περισσότερο ως μηχανισμό πλοκής, παρά σαν χαρακτήρα.

Εδώ όμως να πω κάτι, αν και ξέρω ότι αρκετοί θα διαφωνήσετε μαζί μου. Πιστεύω πως το κομμάτι ΦιννΡόουζ έχει νόημα ύπαρξης.

1ον) Διότι παρέχει για πρώτη φορά κάποια πληροφόρηση για την ενδυνάμωση του Πρώτου Τάγματος (χρηματοδότηση), παρόλο που θα ήθελα σε αυτή την ταινία τέτοιες πληροφορίες να ήταν περισσότερες. Επίσης, έτσι τονίζει την αντίθεση στην οικονομική δυνατότητα των δύο πλευρών, με τους μεν να χρηματοδοτούνται από τους λεφτάδες, την ώρα που υπονοούνται οι δυσεύρετοι πόροι των δε, καθώς εμφανίζονται να μην έχουν καν επαρκή καύσιμα στα σκάφη τους.

2ον) Επειδή μας προβάλλει μια αθέατη πλευρά της νέας πραγματικότητας του Γαλαξία κάτω από τον ζυγό του Πρώτου Τάγματος. Δείχνοντας τις συνθήκες δουλείας, δικαιολογείς και την ανάγκη του κόσμου να εμπνευστεί από την Αντίσταση (βλ. παιδάκι της τελευταίας σκηνής), άρα και τη συνέχιση της Αντίστασης στις επόμενες ταινίες. Φυσικά, αυτά δεν δικαιολογούν το εμφανώς προβληματικό γράψιμο αυτού του σεναριακού τμήματος και πως το σφήνωσαν ανάμεσα στις υπόλοιπες εξελίξεις.

Πάλι έχουμε το γνωστό μοτίβο «επιτυχία καλών-στρίμωγμα από τους κακούς-κι άλλη αναποδιά-σώζονται εν μέρει οι καλοί» και μάλιστα ΚΑΙ σε αυτό το φιλμ δανείζονται στοιχεία από την αρχική τριλογία και συγκεκριμένα από το The Empire Strikes Back (πχ. διστακτική αρχικά εκπαίδευση Ρέυ από Λουκ όπως Λουκ από Γιόντα, το Πρώτο Τάγμα ανακαλύπτει κι επιτίθεται αιφνιδιαστικά στη βάση των αντιστασιακών, όπως η Αυτοκρατορία στη βάση του πλανήτη Χοθ, προδοσία DJ όπως Λάντο Καλρίσιαν κ.α.) αν και φυσικά είναι αισθητά λιγότερα τα δάνεια σε σχέση με το 7ο Επεισόδιο.

Δυστυχώς, εντοπίζονται σεναριακές απιθανότητες και θολά σημεία όπως πχ. γιατί δε διασκορπίστηκε ο Αντιστασιακός Στόλος των μεταγωγικών μόλις είδαν ότι έτσι ήταν εύκολος στόχος παρά έφευγαν στοιχισμένοισαν σε παρέλαση, γιατί δε λέει ευθέως το σχέδιό του ο Λουκ στην Λέια προτού βγει μόνος εναντίον όλων στον πλανήτη Κρέιτ, γιατί η Χόλντο προτιμά να πυροβολήσει συναδέλφους της Αντίστασης που ακολούθησαν την ανταρσύα του Πο από το να τους αποκαλύψει το σχέδιό της κ.α. Η πλειοψηφία αυτών θα μπορούσε να εξηγηθεί με ελάχιστες έξτρα πληροφορίες, αντί να προσπαθούν να γράψουν αστεία. Παρεμπιπτόντως, ο παράγοντας «χιούμορ» μου φάνηκε μέτριος. Δεν είχε πάντα το τέλειο timing, αλλά αν παραπονιόμαστε για «υπερβολική ελαφράδα σε ταινία Star Wars» ας θυμηθούμε τα χοροπηδηχτά Ewoks του (κατά πολλούς) δεύτερου καλύτερου φιλμ της σειράς, Return of the Jedi.

Κατά τα άλλα, ο Rian Johnson παίρνει τεράστια ρίσκα. Ναι, αυτά δε του βγαίνουν πάντα αποτελεσματικά, όμως προτιμώ αυτή την τακτική του από την (εύστοχη ασφαλώς) αντιπατάρα του The Force Awakens –αν και εκείνηείναι αξιοπρεπέστατη ταινία. Προτιμώ να δω νέα διάσταση, παρά την πεπατημένη, διότι μιλάμε για σειρά ταινιών τόσο παλιά, που επιβάλλεται να ανανεώσεις το ενδιαφέρον και τόσο εμπορική, ώστε έχεις την ελευθερία του στούντιο να το κάνεις. Εδώ επιλέγεται ξεκάθαρα μια πιο προσγειωμένη οπτική, εστιάζουν περισσότερο στο πως λειτουργεί η κάθε πλευρά και στην αλληλεπίδραση των χαρακτήρων. Καλά, εννοείται πως δεν μεταμορφώνεται το Star Wars σε Πολίτης Κέιν, αλλά για τα δεδομένα αυτών των ταινιών, κάτι γίνεται. Το βάρος, επομένως, δεν πέφτει στην πλοκή. Διότι ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος αποφάσισε να στηρίξει αρκετές (όχι όλες βέβαια) εξελίξεις της ιστορίας στις αποφάσεις ορισμένων ηρώων (πχ. αποστασία Πο, κάψιμο δέντρου από Γιόντα, φόνος Σνόουκ από Κάιλο Ρεν, επανεμφάνιση Λουκ, προδοσία DJ) και όχι σε γενικές στρατηγικές και πολλά τυχαία συμβάντα (αν και με εξαιρέσεις, όπως πχ.  αυτό που είπα πιο επάνω, συν τη θεωρητικά δικαιολογημένη, αλλά δοσμένη εντελώς ξεκάρφωτα ενεργοποίηση Δύναμης στη Λέια). Γι’ αυτό και θεωρώ ως το σπουδαιότερο σημείο αυτής της ταινίας, το αμέσως επόμενο…

ΑΝΑΛΥΣΗ ΧΑΡΑΚΤΗΡΩΝ

Και εδώ έρχομαι στο πλέον παράδοξο, κατά τη γνώμη μου, χαρακτηριστικό: για φιλμ Star Wars που επικεντρώνεται σε χαρακτήρες, κάνει οφθαλμοφανή λάθη. Λόγου χάρη, το The Last Jedi «θάβει» απροκάλυπτα το Σνόουκ! Θες να τον εξολοθρεύσεις;; Μαζί σου! Ρίξε όμως δυο-τρεις ατάκες για το παρελθόν του ή πως ανέλαβε τον Κάιλο Ρεν, χωρίς καν να εμβαθύνεις, δίνοντας έστω ψίχουλα δεδομένων στο κοινό να ασχολείται. Τώρα όπως του φέρθηκες του κακομοίρη, δίνεις την εντύπωση ότι ήθελες όχι απλώς να τον ξεφορτωθείς, αλλά να τον ξεπετάξεις! Από την άλλη βέβαια, ούτε ο Αυτοκράτορας είχε αναλυθεί στο The Empire Strikes Back, θυμάστε…

Μπροστά σε αυτό, το απότομο και άκυρο φιλί της Ρόουζ στον Φινν είναι πταίσμα. Εντούτοις, ενώ η Ρόουζ είναι συμπαθητικός ρόλος, χρησιμοποιείται ως συμπλήρωμα/αντίβαρο του Φινν. Αυτό την αδικεί. Χώρια που η θυσία της αδερφής της (για την οποία κακώς δεν συμπεριλήφθηκαν επιπλέον πληροφορίες) είναι αξιόλογη βάση για να χτιστεί ο χαρακτήρας της. Κι ο ίδιος ο Φινν εδώ που τα λέμε, κάπως περιθωριοποιείται. Δεν είναι τόσο ότι έχει συμπληρωματικό ρόλο σε σχέση με το 7ο επεισόδιο, όσο ότι δείχνουν σα να μη ξέρουν τι να τον κάνουν· γενναίο πρωτοπαλίκαρο; Συναισθηματικό αποκούμπι της Ρέυ; Αφελή ήρωα; Τον απλό τίμιο άνθρωπο που αδυνατεί να χειριστεί καταστάσεις;

Έπειτα, η Φάσμα. Στο προηγούμενο μας την πλάσαραν ως μια αξιομνημόνευτη φυσιογνωμία των «κακών» μεν, με ασήμαντο χρόνο στην οθόνη δε. «Εντάξει», είπαμε, «πόσα πια να προλάβουν να χωρέσουν σε 136 λεπτά»;! Ε, κι εδώ τα ίδια!! Δηλαδή τι κάνει η Φάσμα… απλώς γρυλίζει λίγο στον Φινν, μονομαχεί κανά δίλεπτο μαζί του και μετά ψοφάει. Α, και αποκαλύπτει μέσα από τη σπασμένη κάσκα λίγο μάτι γουρλωμένο, λες και ψάχναμενα βρούμε μάρκα μάσκαρας!

Κρίμα, παιδιά…

…και μπράβο παιδιά!

Μπράβο για την θριαμβευτική επάνοδο του Γιόντα, ο οποίος στο πιο εμβληματικό καρέ όλης της ταινίας (και, πιθανόν, της τρέχουσας τριλογίας) χαρίζει στο κοινό την πιο ουσιαστική και ταυτόχρονα συγκινητική στιγμή που είδαμε στη σειρά εδώ και χρόνια! Πρόκειται για ένα στιγμιότυπο συμβολικό και πανέμορφο, το οποίο περιέχει αποκλειστικά και μόνο συζήτηση. Άλλωστε, πριν 37 χρόνια πέντε λέξεις όλες κι όλες ήταν αυτές που στιγμάτισαν μία από τις πιο διάσημες κινηματογραφικές σκηνές του 20ου αιώνα! Αυτός ο μικρός διάλογος ΓιόνταΛουκ τοποθετείται επίτηδες μπροστά στο ιερό δέντρο των Jedi που φλέγεται, συμβολίζοντας έτσι τις παλιές ιδέες που «καίγονται» και την αναγέννηση νέων μέσα από τους δύο χαρακτήρες-σύμβολα της σειράς. Έτσι, δίνεται το στίγμα του φιλμ και ταυτόχρονα η απαρχή της νέας εποχής. Οι νέοι ήρωες δεν χωρίζονται σε καλούς-κακούς, εκλεκτούς και μη. Τονίζεται η ανθρώπινη διάσταση των ηρώων (έτσι δικαιολογείται και η αντι-εμπορική αλλά καινοτόμα αποκάλυψη για τους γονείς της Ρέυ. Σου λέει, και γιατί να κατάγεται από διάσημο Force-σογο; Μήπως ο Άνακιν είχε γονείς δεινούς Force-Users; )

Ο κεντρικός θεματικός πυρήνας του The Last Jedi είναι η διαχείριση της αποτυχίας, αυτό ταλανίζει όλους τους πρωταγωνιστές από το πρώτο ως το 152ο λεπτό. Σημασία έχει να επιτύχεις αφότου αποτύχεις… Εξαιτίας αυτού, λοιπόν, ο Johnson χτίζει όλους τους θετικούς ήρωες ως επιτυχημένους αποτυχημένους: ο Πο αποτυγχάνει δυο φορές –οδηγώντας στο θάνατο τόσους πιλότους στη πρώτη μάχη και αποστατώντας ανόητα λόγω παρορμητικότητας– αλλά στο τέλος αυτός είναι που συνειδητοποιεί τις προθέσεις του Λουκ στην ηρωική έξοδό του, η Χόλντο αποτυγχάνει να επιβληθεί και να εφαρμόσει ομαλά το σχέδιό της, αλλά στο τέλος επιτυγχάνει να σώσει σκάφη της Αντίστασης, η Ρέυ αποτυγχάνει να πείσει τον Κάιλο ότι είναι κατά βάθος ένας παραστρατημένος αλλά ελπιδοφόρος Jedi, αλλά στο τέλος γίνεται η ίδια αυτή η ελπίδα για τη «Φωτεινή Πλευρά».

Κι ο Λουκ; Πολλοί αποκήρυξαν την ταινία διότι «ο Σκαιγούοκερ που ξέραμε κι αγαπήσαμε, δε θα διανοούνταν ποτέ να σκοτώσει μαθητή του!»

Μα εδώ ακριβώς έγκειται το ρίσκο και η μαγκιά αυτού του σεναρίου: δεν είναι ο Σκαιγουόκερ που ξέραμε! Όχι γιατί ο χαρακτήρας παραμορφώθηκε ηθικά, αλλά γιατί απλούστατα πέρασαν τόσες δεκαετίες και τόσα γεγονότα ώστε ακόμα και ο κατ’ εξοχήν ηθικολόγος Jedi της αρχικής τριλογίας είδε τα πράγματα με άλλο μάτι. Γιατί; Καταρχάς, επειδή δε μένει ίδιο ένα άτομο στα 60 σε σχέση με τα 25 του. Επίσης, όταν έχει δει μαθητή του να κάνει και να σκέφτεται αποτρόπαια πράγματα, ανθρώπινο είναι να φοβηθεί και να πάρει λάθος αποφάσεις. Εξάλλου, ο Λουκ Σκάιγουοκερ ανέκαθεν ήταν παρορμητικός και πιο αντιρεαλιστής απ’ όσο έπρεπε. Οπότε, οι λάθος αποφάσεις δεν προδίδουν τον χαρακτήρα, γιατί η ηθική, τα ελαττώματα και οι αξίες του παραμένουν ίδιες –η αυτοθυσία στο τέλος αποδεικνύει πως η στιγμιαία σκέψη του να σκοτώσει τον Κάιλο ήταν μια επιπόλαιη παρόρμηση και πως ο Λουκ πετυχαίνει να σώσει την ελπίδα της Αντίστασης, παραμένοντας ο πιο ρομαντικός και ιδεαλιστής Jedi που ξέρουμε.

Όσο για τον ίδιο τον Κάιλο Ρεν, όσο φλούφλη και υπερεκτιμημένο τον θεώρησα στο προηγούμενο, τόσο συνειδητοποιημένο και επικίνδυνο τον είδα εδώ. Ο Κάιλο Ρεν δεν είναι ο τυποποιημένος-καρικατούρα κακός Πάλπατιν, ούτε ο πληγωμένος ψυχικά κακός Νταρθ Βέιντερ, αλλά ένας πιο καθημερινός κακός, επειδή ό,τι κάνει το κάνει συνειδητά –και για αυτό γίνεται απειλητικός και σύγχρονος. Είναι κακός από κόμπλεξ. Ο Κάιλο Ρεν είναι κάτι σαν τον ανασφαλή νταή στο σχολείο, τον νεόπλουτο«βυσματία» προϊστάμενο στη δουλειά. Αναμενόμενο ότι παρέμεινε ο μόνος, μαζί φυσικά με τον γλοιώδη και ανίκανο Στρατηγό Χαξ, που δεν μπόρεσε να αποδεχτεί την αποτυχία του στο τέλος, γι’ αυτό και ξεφτιλίστηκε.

Όλοι ήταν καλοί στους ρόλους τους, με κέφι χωρίς σοβαροφάνεια. Ωστόσο, οι δυο τους, ο Mark Hamill και ο Adam Driver, έδωσαν ρεσιτάλ εκμεταλλευόμενοι τους πιο αβανταδόρικους ρόλους του κειμένου τους.

ΑΠΟΨΗ

Συνεπώς, ήταν καλή εν τέλει η ταινία;

Εξαρτάται. Αν σε απογοήτευσαν ή σε τσάντισαν τα λίγα αλλά έντονα αρνητικά της στο ρυθμό, στο αποτυχημένο ανά περιόδους χιούμορ και στην απουσία κάποιων απαντήσεων στη γενική πλοκή, όχι. Αν σε ενθουσίασαν τα γενναία ρίσκα στο σενάριο και το χορταστικό κτίσιμο των πιο βασικών χαρακτήρων, ναι. Σε εμένα προσωπικά, αυτό συνέβη, διότι μου γέννησε καινούριο ενδιαφέρον για τους χαρακτήρες στο franchise. Οπότε, αναγνωρίζω και σημειώνω τα πρώτα, αλλά υπερισχύουν ως αξία και τελικήεντύπωση τα δεύτερα.

Όπως και να ‘χει, έχεις αφορμές για να την αντιμετωπίσεις είτε έτσι είτε αλλιώς. Αν και εκτιμώ πως ο χρόνος θα μετριάσει και τον ενθουσιασμό και την απογοήτευση, τονίζοντας όμως τα θετικά της στοιχεία.

ΥΓ. Ευχαριστώ το Heroes For A Day και ειδικά τον Αργύρη, για τη δυνατότητα φιλοξενίας αυτού του άρθρου.

ΥΓ2. Φαντάζομαι ότι άλλους «χάλασα», άλλους ικανοποίησα με τα όσα γράφω, αλλά πραγματικά ανυπομονώ για τις αντιρρήσεις σας…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.

/>

Be a Here! Join Us

Subscribe via Email