Category Posts Navigation

Movie Review: Assassin’s Creed

Posted by Αργύρης "Slade" Σταματόπουλος

Movie Review: Assassin’s Creed
by Slade

Θα δούμε ποτέ μια video game ταινία της προκοπής? Αυτό είναι σίγουρα το ερώτημα που ο κάθε θεατής θα αναρωτιέται πηγαίνοντας να δει το Assassin’s Creed. Η αλήθεια είναι ότι έχει καταντήσει λίγο κουραστικό αυτό για μένα, γιατί νιώθω ότι πλέον τσουβαλιάζει τα άσχημα adaptations και χωρίς να υπάρχει λόγος. Σίγουρα μέχρι τώρα δεν έχουμε δει την ταινία βασισμένη σε βιντεοπαιχνίδι που θα μας συνεπάρει, αλλά το πιστεύω ότι το σκηνικό αρχίζει να βελτιώνεται, αρχής γενομένης από το Warcraft του καλοκαιριού.

Anyway, η πλοκή ακολουθεί τον Callum Lynch, έναν εγκληματία που εκτελείται, αλλά μυστηριωδώς ξυπνάει ζωντανός μετά τη διαδικασία της εκτέλεσης του. Συναντά τη Sophia Rikkin η οποία του εξηγεί ότι η εταιρία Abstergo τον έσωσε από την εκτέλεση του –αν και για τον υπόλοιπο κόσμο τυπικά είναι νεκρός- γιατί στο DNA του υπάρχουν οι γενετικές μνήμες του προγόνου του, Aguilar de Nerha, ο οποίος άνηκε στην οργάνωση των Assassins στην Ισπανία της Ιεράς Εξέτασης και είναι ο μόνος που γνωρίζει που βρίσκεται το Μήλο της Εδέμ. Η Sophia σκοπεύει να ξεκλειδώσει τις μνήμες αυτές χρησιμοποιώντας το μηχάνημα Animus που κάνει τον Callum να ξαναζεί τις περιπέτειες του Aguilar.

Στις εγκαταστάσεις ερευνών της Abstergo, ο Callum θα γνωρίζει κι άλλους απογόνους των Assassins, αλλά θα βιώσει μια πρωτόγνωρη εμπειρία αφού οι γνώσεις και οι πολεμικές ικανότητες του Aguilar θα αρχίσουν να εντυπώνονται στον ίδιο. Η αναζήτηση όμως του Μήλου της Εδέμ από την Abstergo ίσως να μην έχει τόσο ευγενείς προθέσεις, αφού η εταιρία προέρχεται από το μυστικό Τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών, αιώνιων αντιπάλων των Assassins, οι οποίοι θέλουν να χρησιμοποιήσουν το Μήλο για να τους αφανίσουν και να υποτάξουν τον κόσμο διαγράφοντας την ελεύθερη βούληση από το DNA της ανθρωπότητας.

Οκ, καλές προθέσεις, καλό cast, καλό υπόβαθρο, όχι τόσο καλό στην εκτέλεση (χεχε το πιάσατε? ‘εκτέλεση’!? γιατί ο πρωταγωνιστής είναι θανατοποινίτης… πω πω δεν είμαι καλά!). Η αλήθεια είναι ότι το premise ξεκινά φιλόδοξα, αλλά εν γένει το σενάριο είναι τελείως generic. Δεν έχει κάποια ουσιαστική εξέλιξη και αναλώνεται πολύ στην flat πορεία του Callum να γίνει ο νέος Aguilar. Σίγουρα ένα τραγικό γεγονός στη ζωή ενός ανθρώπου τον ωθεί σε αμφιλεγόμενες καταστάσεις και επιλογές στη ζωή του, αλλά δεν είναι η κινητήριος δύναμη σε ό,τι κάνει πάντα. Εδώ ο πρωταγωνιστής καλείται να εισέλθει σε κάτι πιο μεγάλο και πιο οικουμενικό από αυτόν και τη βεντέτα του, αλλά είναι σαν να έχουμε έναν ενήλικα με το μυαλό ενός δεκάχρονου.

Δράση υπήρχε, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος της περιοριζόταν στις περιπέτειες των Assassins στην Ισπανία του 15ου αιώνα. Θα μπορούσαν κάλλιστα να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο σε αυτό το κομμάτι και αμέσως το αποτέλεσμα θα βελτιωνόταν. Υπήρχε και δράση στο παρόν, αλλά υπερκαλυπτόταν από την άκαρπη προσπάθεια του σεναρίου να φτάσει κάπου. Απ’ αυτό, μου φάνηκε και η κορύφωση της ταινίας κάπως πιο toned down από ό,τι περίμενα ή ήλπιζα. Ωστόσο έχει το θετικό ότι θέτει βάσεις για πιθανό sequel του οποίου το setting θα θέλαμε να εξερευνήσουμε.

ACMovie_Aguilar_de_Nerha_spear_fight

Το στοιχείο βέβαια που μου άρεσε ήταν το υψηλό νόημα που προσπαθεί να περάσει η ταινία, δηλαδή ότι η διαμάχη ανάμεσα σε Assassins και Templars είναι ουσιαστικά διαμάχη ανάμεσα στην ελεύθερη βούληση και την τυφλή υποταγή. Οι Ναΐτες, είτε γιατί είναι φιλόδοξοι είτε γιατί τρέφουν αυταπάτες μέσα στο δήθεν μεγαλείο που θέτουν τους εαυτούς τους, θέλουν να ‘ελευθερώσουν’ την ανθρωπότητα υποτάσσοντας την αναζητώντας την πιο δραστική μέθοδο που υπάρχει, το να διαγράψουν την ίδια την ελεύθερη βούληση από το γενετικό μας κώδικα. Και το κάνουν με το γάντι, χρησιμοποιώντας τεχνολογία, κατέχοντας προνομιούχες θέσεις στην παγκόσμια κοινωνία και γενικότερα παίζοντας με τις θεωρίες συνομωσίας όλων αυτών που νομίζουν ότι έχουν ανακαλύψει τα μυστικά του πλανήτη από το λιγδιασμένο από πίτσες και burgers υπολογιστή τους στο υπόγειο του σπιτιού τους. Απέναντι τους βρίσκονται οι Δολοφόνοι, οι άνθρωποι που βαραίνουν τους εαυτούς τους με το να λερώνουν τα χέρια τους με αίμα και να παραγκωνίζουν τον ίδιο τους τον εαυτό προκειμένου να υπερασπίσουν αποτελεσματικά τα πραγματικά ιδεώδη, την ελευθερία και τον ανθρωπισμό. Και επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν τη βία ως το πιο αποτελεσματικό μέσο. Και θα ήταν τόσο όμορφο αυτό να το δούμε να ‘ανθίζει’ μες στην ταινία, παρόλα αυτά πιέζεται -για να μην πω μισοθάβεται- από το να εστιάζει η πλοκή κυρίως στο θυμό του Lynch που δεν οδηγεί πουθενά.

Και ειλικρινά, ο τρόπος που το σενάριο διαχειρίζεται τον Callum δεν κάνει καλό στον Michael Fassbender. Είναι σίγουρα εκπληκτικός ηθοποιός, δε χρειάζεται το Assassin’s Creed για να το αποδείξει, ούτε μπορεί η ταινία αυτή να τον διαψεύσει. Σαν Aguilar ήταν υπέροχος, μέσα στο πνεύμα του αρχετυπικού Assassin, οι σκηνές δράσης του ήταν ωραία χορογραφημένες και μου άρεσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι για τα γεγονότα που διαδραματίζονταν τον 15ο αιώνα, όλοι μιλούσαν ισπανικά και όχι αγγλικά με την δήθεν ‘λατινοευρωπαϊκή’ προφορά. Στα συν αυτό! Όταν όμως γυρνάει στο παρόν, δεν προσφέρει τίποτα (ο ρόλος του, όχι ο ίδιος ο Fassbender) . Η παραγωγή προσπάθησε εσφαλμένα να αναπαράγει το storytelling των παιχνιδιών, βάζοντας στη μέση το Animus, αλλά η ουσία των παιχνιδιών πηγάζει από τους χαρακτήρες στις αναμνήσεις, όπως ο Altair Ibn-La’Ahad ή ο αγαπημένος όλων ever, Ezio Auditore da Firenze. Ο Callum δυστυχώς αποκτά διάσταση μόνο όταν ο Aguilar καταλήγει να είναι απλώς η σούπερ δύναμη του.

Δίπλα στον Fassbender έχουμε δύο γυναικείες παρουσίες, την Sophia Rikkin (Marion Cotillard) δίπλα στον Callum και την Maria (Ariane Labed) δίπλα στον Aguilar. Το σενάριο προσπαθεί να τις παρουσιάσει μέσα σε μια αντίθεση, αναλόγως με το πώς αντιμετωπίζει η καθεμιά το ρόλο της και το καθήκον της. Άδοξα όμως καθόσον κανείς από τους δύο γυναικείους ρόλους δεν αποτελεί αντίκτυπο στον πρωταγωνιστή. Η Labed απλώς πλαισιώνει τον Fassbender να περίτεχνα ακροβατικά, που αδιαμφισβήτητα ήταν στα θετικά της ταινίας. Δεν κάνει τίποτα άλλο. Η Cotillard από την άλλη, έχει σαφώς πιο αυξημένο και σημαντικό για την πλοκή ρόλο, αλλά η αυτή σημασία του ρόλου της φαίνεται κάπως βεβιασμένη. Το ρόλο της θα μπορούσε κάλλιστα να αναπληρώσει ο Alan Rikkin, προσποιούμενος τον φιλικά προσκείμενο ερευνητή στον Callum και μετά να αποκαλυφθεί ότι είναι ο master manipulator που τον θέλει για να εκπληρώσει τους μακιαβελικούς σκοπούς του. Αν μη τι άλλο, για τους μη γνώστες έστω του παιχνιδιού, θα ήταν ένα ενδιαφέρον plot twist. Αντ’ αυτού έχουμε ένα τέρμα χλιαρό buddying relationship ανάμεσα σε Callum και Sophia που δεν οδηγεί πουθενά. Η μόνη δικαιολόγηση της ύπαρξης της Sophia όπως την διαχειρίστηκαν στην πλοκή θα είναι ίσως ένα set up για μελλοντικό antagonist, αν υπάρξει sequel.

Τέλος, ο Jeremy Irons ήταν απλώς εκεί, ο αρχετυπικός παρασκηνιακός μεγαλομανής κακός και ίσως η μόνη ένδειξη ότι υπάρχει μια μεγαλύτερη, πιο οικουμενική απειλή που θέλει να βάλει υποχείριο της την ανθρωπότητα. Πιθανόν επειδή ο Alan Rikkin είναι χαρακτήρας από τα βιντεοπαιχνίδια, πιθανόν να αποτυπώθηκε πιο άρτια και ο ρόλος του μες στην ιστορία ήταν πιο ξεκάθαρος.

Και ναι για ακόμη μια φορά δεν έχουμε την προσδοκώμενη video game μεταφορά στη μεγάλη οθόνη, αν ήταν να το βάλω στο τόσο στενό πλαίσιο που περιμένουν όλοι. Ήταν όμως μια αξιοπρεπής ταινία, που αν και σκοντάφτει από τη βαριά κληρονομιά των βιντεοπαιχνιδιών προκατόχων της, δίνει ένα decent αποτέλεσμα που αν μη τι άλλο θα περάσει καλά όποιος το δει. Δεν ενθουσιαστικά, σε σχέση με αυτό που περίμενα, γιατί όντως είχε δυνατότητες, αλλά δε με χάλασε κιόλας. Μπορεί το Assassin’s Creed και το Warcraft να μην αποκατέστησαν το ‘κακό όνομα’ αυτού του είδους των ταινιών, αλλά βάζουν τις βάσεις και αποτελούν ισχυρό εφαλτήριο για τη σταδιακή του βελτίωση. Δε χρειάζεται θεωρώ να τα αντιμετωπίζουμε εκ των προτέρων με αρνητισμό. Αν οι δυνατότητες αξιοποιηθούν, θα υπάρξει φως στον αρίζοντα.

The Heroic Continues!

Scores_6.0.png

1 Comment

  • Νομίζω μετά τα Silent Hill και Prince of Persia (π κ αυτά ηταν απλώς solid) ήταν μια καλή προσπάθεια, αλλά δεν ήταν και η φοβερή ταινία που περιμέναμε. Το ευχαριστήθηκα πάντως πιο πολύ από το Warcraft στο οποίο κόντεψε να με πάρει ο ύπνος σε κάποια σημεία. Μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε το νέο Tomb Raider ή ακόμα περισσότερο το Uncharted (από το οποίο είχε επηρεαστεί κάργα και ο Σπίλμπεργκ για κάποιες από τις σεκάνς του ΤενΤεν)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.

/>

Be a Here! Join Us

Subscribe via Email