Category Posts Navigation

Disney Review: Slam Duck (Editor’s Choice #2)

Posted by Κυριάκος “Bustart” Σκουλαρίκης

Disney Review: Slam Duck (Editor’s Choice #2)

by Bustart

Κάθε καινούργια ελληνική έκδοση Disney, ανεξαρτήτου της ποιότητας της, είναι πάντα σημαντική σε αυτό το δύσκολο περιβάλλον για τις έντυπες εκδόσεις και ειδικότερα για τα Disney περιοδικά. Άλλωστε μόλις τον προηγούμενο μήνα επιβεβαιώθηκε η διακοπή κυκλοφορίας του περιοδικού Οι Νέες Περιπέτειες του Φάντομ, λόγω χαμηλών πωλήσεων.

Το Editor’s Choice δεν είναι φυσικά κάποια περιοδική έκδοση που θα αντικαταστήσει το Φάντομ, αλλά περισσότερο μοιάζει η ελληνική εκδοχή των Annuals που έχουν στην Αμερική για τις δικές τους μηνιαίες σειρές. Και η αλήθεια είναι ότι η Καθημερινή ευελπιστεί να εξελιχθεί το Editor’s Choice σε ετήσιο γεγονός, αν φυσικά συνεχίσει να εκδίδει τα περιοδικά της Disney και μετά το καλοκαίρι του 2017, όποτε και ολοκληρώνεται το αρχικό συμβόλαιο με τη μαμά εταιρεία. Αλλά για αυτό το θέμα, αλλά και γενικότερα για τις εκδόσεις της Καθημερινής, θα αναφερθούμε σε μελλοντικό post.

Ως ένα λοιπόν σταθερό (έστω και ετήσιο) περιοδικό, θα σχολιάσουμε το Editor’s Choice κι ως έκδοση (τιμή, μέγεθος, ποιότητα) αλλά φυσικά και την ιστορία που περιέχει, η οποία φέτος είναι η πολυσέλιδη Slam Duck, των Francesco Artibami και Claudio Sciarrone, η οποία δημοσιεύτηκε στην Ιταλία μόλις φέτος, οπότε έρχεται σε μας πολύ σύντομα.

Editors Choice #2, 130 σελίδες, 3.5€

Το φετινό τεύχος σε αντίθεση με τα προηγούμενα δύο, έρχεται στο μέγεθος του Super Μίκυ, με 130 σελίδες στο σύνολο (που όλες τις καταλαμβάνει μια ιστορία) στην ανεβασμένη τιμή των 3.5€ από τα 2.90€ που είχαν τα προηγούμενα τεύχη(σ.σ. το περσινό Μεγάλος Σπλας είχε 3.50€, αλλά ήταν 200+ σελίδες). Σε σχέση δηλαδή με το διμηνιαίο Super Μίκυ, έχουμε τον ίδιο αριθμό σελίδων, ενώ σε σχέση με το ΚΟΜΙΞ, στην ίδια τιμή έχουμε μόλις 30 σελίδες παραπάνω, οπότε μάλλον η τιμή του είναι λίγο αλμυρή για την εποχή. Από τη στιγμή κιόλας που σαν έντυπο είναι στην ίδια ακριβώς ποιότητα με το ΚΟΜΙΞ/Super Μίκυ (μαλακό εξώφυλλο, ελαφρώς ποιο glossy σελίδες), οι παραπάνω σελίδες δε νομίζω να δικαιολογούσαν την σημαντική αύξηση τιμής.

Στο φετινό τεύχος χρησιμοποιήθηκε μαύρο background/πλαίσιο στις σελίδες, επιλογή που σε μένα μάλλον πέρασε αδιάφορη, ενώ από άλλους άκουσα παράπονα. Δεν ξέρω τι ισχύει στην ιταλική έκδοση, αλλά μάλλον έγινε για λόγους διαφοροποίησης από τις υπόλοιπες εκδόσεις.

Αυτό που μου έκανε αρνητική εντύπωση, ειδικά όταν καλούμε να πληρώσω 3.50€ είναι η απουσία οποιοδήποτε συνοδευτικού κειμένου στο τεύχος. Ούτε καν τα ονόματα των δημιουργών δεν αναφέρονται κάπου! Όταν στο 1ο Editor’s Choice (των 210 σελίδων) υπήρχε ένα mini editorial αλλά και συνοδευτικό κείμενο για κάθε μια από τις τρεις ιστορίες του τεύχους. Για την περσινή ανατύπωση του Μεγάλου Σπλας δεν έχω άποψη καθώς δεν αγόρασα το τευχάκι (πόσες φορές ποια;), αλλά ακόμα κι έτσι η εικόνα δεν είναι καλή που σχημάτισα για την έκδοση αυτή της Καθημερινής.

Όταν ζητάς να σε τιμήσω, δε φτάνει μόνο μια αδημοσίευτη ιστορία για να σου δώσω τα 3.50€, θα πρέπει να μου δείξεις κάτι περισσότερο για να με κερδίσεις.

Αλλά όπως σε κάθε τι, αυτό που μετράει είναι το περιεχόμενο κι όχι το περιτύλιγμα, οπότε για να δούμε αν η αθλητική ιστορία Slum Duck καταφέρει να μας εντυπωσιάσει.

Slum Duck (120 σελίδες)

Σχέδιο: Claudio Sciarrone • Σενάριο: Francesco Artibani
Από το Topolino #3158-3161 (2016) (1η δημοσίευση στην Ελλάδα)

Η πολυσέλιδη ιστορία των Artibami/Sciarrone δημοσιεύτηκε μόλις πρόσφατα στη γείτονα Ιταλία, μάλιστα η ελληνική έκδοση είναι η 1η μετάφραση, οπότε από αυτό το πρίσμα φαντάζει εξαιρετική επιλογή για ένα Annual τεύχος. Πάντως και η ίδια ιστορία, αν και εφηβική, είναι ενδιαφέρουσα με μοναδικό μελανό σημείο το πολύ μοντέρνο σχέδιο του Artibani, που στο μεγάλο μέγεθος του περιοδικού δείχνει ακόμα ποιο άσχημο.

Σενάριο

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον νεαρό star της ομάδας μπάσκετ της  Λιμνούπολης, η οποία ως γνωστόν ανήκει στον Θείο Σκρουτζ, τον Ρούκυ Σταρ και τα καμώματά του, τα οποία θα του στοιχήσουν τη θέση στην ομάδα του για τρεις μήνες. Για να μπορέσει ο Θείος Σκρουτζ να μειώσει τη χασούρα του από την αποβολή του Ρούκυ Σταρ, αποφασίζει να δανείσει τον νεαρό παίχτη στην σχολική ομάδα της Λιμνούπολης, την οποία προπονεί ο Ντόναλντ, με όχι πάντως ενθαρρυντικά αποτελέσματα!

Όπως είναι αναμενόμενο θα υπάρξει κόντρα ανάμεσα στους δύο, με τα παιδιά και την ομάδα να βγαίνει χαμένη από αυτήν, καθώς στον 1ο αγώνα τους θα χάσουν με πολλή μεγάλη διαφορά. Όμως οι Ντόναλντ και Ρούκυ Σταρ με αμοιβαίες υποχωρήσεις, θα κερδίσει ο ένας την εμπιστοσύνη του άλλου, και οι δύο μαζί αυτή του διευθυντή του σχολείου που μισεί το μπάσκετ.

Και το αποτέλεσμα θα είναι θριαμβευτικό για της Λιμνούπολης!

slum-duck0002

Το σενάριο μπορεί με την πρώτη ματιά να μοιάζει εφηβικό, σαν εκείνες τις ταινίες των 90ς με αθλητικό θέμα, αλλά με ποιο προσεχτική ανάγνωση, μας αποκαλύπτει τις κρυμμένες αρετές του.

O Francesco Artibani προσεγγίζει με προσοχή και ενδιαφέρον το θέμα του σχολικού αθλητισμού και των αξιών που πρεσβεύει. Ενώ, επιδερμικά φυσικά, σχολιάζει και τον επαγγελματικό αθλητισμό και τις θυσίες που πρέπει να κάνουν οι αθλητές, αν θέλουν να φτάσουν ψηλά. Θέματα δηλαδή που ναι μεν έχουν απήχηση στο εφηβικό κοινό που ονειρεύεται να κάνει επιτυχίες στον αθλητισμό, αλλά η αντιμετώπιση από τον Artibani είναι σοβαρή και όχι τόσο παιδική.

Τα παιδιά (τα ανιψάκια του Ντόναλντ και οι φίλοι τους) μέσα από τις αποτυχίες τους και τις ήττες της ομάδας τους παίρνουν το δικό τους μάθημα ότι η επιτυχία θέλει πέρα από το ταλέντο και την καθημερινή προσπάθεια και τη συνεργασία όλων για να επιτευχθεί.

Άλλωστε πόσες και πόσες φορές δεν έχουν χρησιμοποιηθεί οι ιστορίες Disney για διδακτικούς σκοπούς; Όταν μάλιστα γίνεται με τόσο όμορφο τρόπο, οι ιστορίες αξίζει να διαβαστούν ξανά και ξανά.

Πολύ ενδιαφέρον έχει φυσικά και το δίδυμο των Ντόναλντ και Ρούκυ Σταρ. Στο Slum Duck βλέπουμε έναν διαφορετικό Ντόναλντ, ποιο ήρεμο και λιγότερο γκαφατζή που προσπαθεί με τη λογική να πείσει αλλά και ταυτόχρονα να βοηθήσει τον Ρούκυ Σταρ. Αν και λατρεύω τον ποιο ανοιχτόκαρδο και φωνακλά Ντόναλντ, με γοήτευσε αυτή η εκδοχή του Sciarrone πάνω στο αγαπημένο μας παπί.

Αλλά και ο χαρακτήρας του Ρούκυ Σταρ δεν είναι μονοδιάστατος. Ντίβα και δύστροπος μέσα στο γήπεδο, υπερόπτης και φιγουρατζής κι από έξω από τα παρκέ, αλλά στη πορεία της ιστορίας εξελίσσεται σε πολύτιμο φίλο του Ντόναλντ και στον μέντορα που έχουν ανάγκη οι μικροί αθλητές.

Δε ξέρω αλλά νομίζω πως ο Artibani καταφέρνει να αποδώσει πολύ σωστά έναν τέτοιο χαρακτήρα, αθλητικής χροιάς, καθώς και στον πραγματικό κόσμο είναι πολλές οι περιπτώσεις που οι αθλητές συμπεριφέρονται σαν μικρά παιδιά!

Και μέσα σε όλα αυτά προσθέτει και ενδιαφέρουσες υπο-πλοκές με αντίπαλους προπονητές και παίχτες, με λίγα και αστεία γκανγκς, για να κρατήσει έτσι αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη για την κατάληξη της ιστορίας του Slum Duck.

Γενικά το Slum Duck είναι μια ενδιαφέρουσα αθλητική ιστορία, πολύ ανώτερη από κάποιες που κατά καιρούς διαβάζουμε στο Μίκυ Μάους. Με ενδιαφέροντες χαρακτήρες, ωραία πλοκή και λίγες πινελιές χιούμορ, έχει όλα τα στοιχεία για να ξεχωρίσει από το σωρό των αμέτρητων ιστοριών Disney. (8/10)

Σχέδια/Χρώματα

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα!

Πρώτα να αναφέρω πως τα σχέδια μου φάνηκαν κάπως τραβηγμένα και τα χρώματα σε διάφορα σημεία ξεθωριασμένα. Προφανώς το μικρό μέγεθος του ιταλικού Topolino δε βοήθησε στο να μεταφερθεί σωστά η ιστορία στο ποιο μεγάλο μέγεθος του Editor’s Choice. Και αυτό σε κάνει να απορείς γιατί επέλεξε η Καθημερινή αυτή τη σελιδοποίηση, από τη στιγμή κιόλας που τα προηγούμενα δύο τεύχη ήταν σε μικρότερο μέγεθος και ποιο κοντά στο original Topolino.

Αλλά και τα ίδια τα σχέδια του Claudio Sciarrone δεν γοητεύουν. Πολύ μοντέρνο σχέδιο με έντονες και χοντρές γραμμές στα πρόσωπα των παπιών, που σε σημεία το έλεγες και άσχημο. Ενώ επίσης παρατήρησα πως τα καρέ που έδειχναν σε προφίλ τα παπιά ήταν αδικαιολόγητα τραβηγμένα, λες και τα παπιά είχαν τεράστια κεφάλια.

slum-duck0003

Επίσης ο Sciarrone δεν κράτησε μια συνέχεια στα σχέδια του. Ενώ στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας διατήρησε αυτό το κλασσικό, έστω στη μοντέρνα εκδοχή, στυλ των ιστοριών με ήρωες της Disney, υπήρχαν όμως σημεία που το σχέδιο «γύριζε» σε κάτι υπερωικό, λες αλλάξαμε comic και πήγαμε στη DC. Ποιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα καρέ με τα σύγχρονα αυτοκίνητα/φορτηγά που οδηγεί ο Ρούκυ Σταρ.

Αυτά που ξεχωρίζουν από τα σχέδια είναι σίγουρα τα παιδιά. Όμορφα και πιο προσεγμένα σχεδιασμένα, με ωραίες εκφράσεις και πόζες και χωρίς κάποια ασυνέχεια στα σχέδια τους.

Τέλος τα χρώματα που χρησιμοποιήθηκαν είναι ιδιαίτερα πολύχρωμα και έντονα, και για να ταιριάζουν στα ποιο μοντέρνα σχέδια, αλλά και στο ύφος της ιστορίας, αφού μιλάμε για γήπεδα μπάσκετ, γκατζετ, φωτεινούς πίνακες και σύγχρονα αυτοκίνητα. (6/10)

Γενικά

Η ιδέα της Καθημερινής να εντάξει ένα Annual τεύχος στις κυκλοφορίες μόνο θετική μπορεί να είναι. Οι ελληνικές εκδόσεις αυτή τη στιγμή, λόγω και της οικονομικής κατάστασης, είναι φτωχές και έχασαν και ένα περιοδικό ήδη (το Φάντομ).

Επίσης η επιλογή για μια καινούργια (2016) και αδημοσίευτη ιστορία ήταν η σωστή για να δικαιολογήσει μια τέτοια έκδοση. Νομίζω πως οι περισσότεροι από εμάς που διαβάζουμε Disney έχουμε βαρεθεί την εύκολη λύση της αναδημοσίευσης. Ειδικά αυτό που έγινε με το ΚΟΜΙΞ φέτος δεν έχει προηγούμενο. Που στην τελική αν είναι να κάνεις κάποια επανέκδοση, κάνε την σωστά, βγάλε μια καινούργια deluxe έκδοση μιας παλιάς σειράς με νέο υλικό (αν υπάρχει) και σκληρό εξώφυλλο, που να με δελεάσει να πάω να την αγοράσω. Όπως ακριβώς έγινε δηλαδή με την ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ DISNEY.

Για το Editor’s Choice#2, τα παράπονα εστιάζονται περισσότερο στην αυξημένη τιμή των 3.50€, στην έλλειψη κάποιων συνοδευτικών άρθρων/κειμένων και όχι τόσο στην επιλογή της ιστορίας. Το Slum Duck ικανοποιούσε τα κριτήρια για μια Annual έκδοση, άσχετα αν σε κάποιους δεν θα αρέσει. Μάλιστα το σενάριο της ιστορίας θα προσελκύσει και ποιο νεαρό κόσμο, χωρίς να αποκλείει τους πιο μεγάλους.

Αν η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ έβαζε την τιμή στα 2.90€, θα μιλούσε για μια κίνηση 100% επιτυχημένη και με σεβασμό στον αναγνώστη, τώρα απλά θα πω πως ναι μεν έμεινα ικανοποιημένος, αλλά θα περιμένω μια ποιο πλούσια έκδοση την επόμενη χρονιά.

Scores_7.5.png

ΥΓ. Μου φαίνεται ή ο Francesco Artibami εμφάνισε σε ένα καρέ την Daisy ίδια με την Webbigail από τις Παπιοπεριπέτειες;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.

/>

Be a Here! Join Us

Subscribe via Email