Category Posts Navigation

Movie Review: Deadpool

Posted by TsokoPilgrim

Movie Review: Deadpool

by Pilgrim/» by a douchebag comic geek» (Deadpool says)

Η φετινή σοδειά των κόμικ ταινιών επιτέλους ξεκίνησε και μάλιστα με τον ιδανικότερο τρόπο!

Ο Deadpool είναι μια ταινία που την περιμέναμε πως και πως, όχι μόνο λόγω του πρωτότυπου και ιδιότυπου πρωταγωνιστικού χαρακτήρα αλλά και επειδή η κινηματογραφική του μεταφορά, ήταν όνειρο και επιθυμία ζωής, τόσο για τους φαν όσο και για το επιτελείο της ταινίας. Περνώντας από αρκετή στασιμότητα και αναβολές μέχρι να υλοποιηθεί και φλερτάροντας με την οριστική ακύρωση, ο Deadpool κατάφερε χάρη στην επιμονή των φαν και την fanboy-ίστικη αγάπη του επιτελείου να βγει αλώβητος και να παίζεται ήδη στις οθόνες μας!

Έπειτα από τόση αναμονή, οργιώδες μάρκετινγκ, τρελό άνοιγμα στην Αμερική και τον υπόλοιπο κόσμο, ο Deadpool έφτασε μονάχα μια βδομάδα αργότερα και στα μέρη μας! Άξιζε ο κινηματογραφικός Deadpool, την πίστη των δημιουργών του και την αναμονή των φαν και έδωσε το πραγματικά δυνατό και ανατρεπτικό «kick in the balls» στις φετινές κόμικ μεταφορές, τις κόμικ και μη R-Rated ταινίες και το γενικότερο είδος που εκπροσωπεί;

deadpool-gallery-03

«HEY..CUT THE BULLSHIT AND START TALKING ABOUT ME!»

Ο χαρακτήρας του Wade Wilson, δημιουργήθηκε από τους Rob Liefeld (Marvel‘s New Mutans, X-ForceImage‘s Youngblood) και Fabian Nicieza (Marvel‘s X-Men, X-Force, Cable & Deadpool, New Warriors, Thundebolts, DC‘s Legion Lost, Red Robinκαι εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Χ-Men spin-off των New Mutants (συγκεκριμένα τον Φλεβάρη του 1991 και στο τεύχος 98). Αρχικά ήταν ένας κακός μισθοφόρος που ήταν κάτι σαν ξεπατίκωμα/κλέψιμο/κωμική εκδοχή και φόρος τιμής στον Slade Wilson/Deathstroke της DC Comics (αυτόν που μάθατε οι περισσότεροι από την καταπληκτική εκδοχή του Manu Bennett στο Arrow).

Αν και πιο κάφρος και βίαιος, ο ‘Pool είχε πάντα μεγάλη επιτυχία με τις σόλο σειρές του, επειδή είναι ένας υπερήρωας/anti-hero που έχει επίγνωση του ότι βρίσκεται σε κόμικ, τρολάροντας τους πάντες και τα πάντα, όσο αφορά την χάρτινη αλλά και τη δική μας πραγματικότητα. Όντας άτρωτος κ άρρωστος σαν χαρακτήρας, σήμα κατατεθέν του είναι το μιλητό και οι ατάκες χωρίς σταματημό…έξου και το «merc with a mouth» που τον χαρακτηρίζει. Έχει crossover-ιάσει με τους πάντες από το σύμπαν της Marvel, όντας εξαιρετικά δημοφιλής από την πρώτη και all-time classic σόλο σειρά των Joe Kelly και Ed McGuinness πίσω στα 90’s, στη συνέχεια με τον crossover ongoing τίτλο (00’s-’10s) με τον έτερο αντι-ήρωα του Χ-Men UniverseCable  έως και τις πρόσφατες σειρές από τον Daniel Way και τους Gerry Duggan-Brian Posehn…οπότε δεν θα αργούσε η στιγμή που θα τον βλέπαμε και στη μεγάλη οθόνη.

Ο κινηματογραφικός Deadpool δεν είναι η πρώτη ούτε και η τελευταία ταινία R-Rated δράσης με χιούμορ, βία, καφρίλα και σάτιρα, ούτε η πρώτη ταινία με «breaking the 4th wall»..αλλά και πάλι θα μπορούσε σαν κινηματογραφικός χαρακτήρας, να προσφέρει μια πρωτότυπη εναλλακτική άποψη στις κόμικ ταινίες, πολύ καιρό πριν. Δυστυχώς, η πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας μεταφοράς του χαρακτήρα συνέπεσε σε μια εποχή που τα κόμικ ήταν μεν από τους βασικούς πυλώνες ιδεών για τα καλοκαιρινά μπλοκμπάστερ αλλά οι X-Men της 20th Century Fox δεν είχαν ακόμα βλέψεις για ουσιαστικό ενιαίο κινηματογραφικό σύμπαν και η Marvel Studios είχε μόλις κυκλοφορήσει τον 1ο Iron Man και το Incredible Hulk. Με άλλα λόγια, δεν είχε γίνει η επιπλέον εκτόξευση, θόρυβος και αλλαγές που επέφεραν στον σχεδιασμό του κάθε στούντιο οι ταινίες συνόλου σαν τους Avengers και με όλο και πιο clean-cut και «άνω των 13 ή 15» ευνουχισμένες  μπλοκμπάστερ mainstream-ίλες να σέρνονται στο πανί..φτάσαμε αισίως στο 2009.

Έχοντας ως δεδομένα όλα τα παραπάνω, εκείνη την περίοδο ήταν πιο πιθανό πως θα βλέπαμε περισσότερες αρπαχτές όπως το prequel X-Men Origins: Wolverine, μια αρκετά κάκιστη περιπετειούλα της σειράς στην οποία ο Ryan Reynolds εμφανίστηκε με το ζόρι για πέντε θαυμάσια λεπτά ως Wade Wilson και αργότερα ως…Weapon XI/μούφα Deadpool..με λεπίδες να βγαίνουν από τα χέρια σαν τον Baraka από τα Mortal Kombat…μάτια-λέιζερ σαν του Cyclops…και μερικές ακόμη παντελώς άσχετες με τον χαρακτήρα του δυνάμεις («τηλεμεταφορά;…FOR FUCK’S SAKE!»)…και το χειρότερο όλων…ΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΟΜΑ («BURN THIS FUCKIN’ MOVIE!»). Αν και υπήρξε μια after credits σκηνή σε κείνη την ταινία που μας έδειχνε πως θα τον ξαναδούμε και υπήρχε ήδη στα σχέδια μια σόλο ταινία για τον Deadpool που θα ήταν πιστή στο χαρακτήρα (και πιθανότατα θα τρολάριζε την αρχική εκδοχή στο Origins), η Fox δεν πίστεψε ποτέ στο πρότζεκτ..παρ’ ότι το σενάριο των Rhett Reese και Paul Wernick (Zombieland), είχε διαρρεύσει το 2010 στο διαδίκτυο και άπαντες έλεγαν τα καλύτερα.

Τελικά, ο πρωτάρης σκηνοθέτης Tim Miller και ο Ryan Reynolds λάτρευαν τόσο τον χαρακτήρα και μην έχοντας τίποτα να χάσουν, γύρισαν αυτό εδώ το ψηφιακό φιλμάκι που διέρρευσε ‘κατά λάθος΄το 2014. Το αποτέλεσμα έφερε μια τόσο δυνατή ανταπόκριση από τους φαν που τελικά οδήγησε την Fox στο να πιστέψει στον χαρακτήρα και να δώσει και επίσημα το πράσινο φως για την ταινία, που έμελλε να  αποτελέσει και κομμάτι του-σχεδόν- πιο καθαρού πλέον ενοποιημένου X-Men Movie Universe της.

Οι πρώτες εικόνες και τα trailer, φώναζαν για μία «πιο Deadpool πεθαίνεις» ταινία και ίσως την πιο ανατρεπτική και διαφορετική των τελευταίων χρόνων και όλοι αναφωνήσαμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, μετά από τόσα χρόνια αναμονής και άλλα δύο από την επίσημη ανακοίνωση.

Κλείνουν τα φώτα, μπουκώνεις εσύ και η παρέα σου με ποπ κορν («I’D PREFER COCK PORN»!), εξοπλίζεσαι με την πιο χαλαρή σου, αντι-μονοχνωτισμική, καφροπαρεϊστικη διάθεση…εντ δε ρεστ ιζ χίστορι!

df-26953

ΥΠΟΘΕΣΗ

Ο Wade Wilson (Ryan Reynolds) είναι ένας Καναδός πρώην πράκτορας των Ειδικών Δυνάμεων και νυν μισθοφόρος, που ετοιμάζεται να ξεκινήσει μια νέα ζωή μαζί με την κοπέλα του, την στρίπερ Vanessa (Morena Baccarin)… όταν και μαθαίνει ότι πάσχει από καρκίνο που έχει κάνει μετάσταση σε συκώτι, πνεύμονες, προστάτη και εγκέφαλο («και λίγα λες»). Μην έχοντας άλλες επιλογές και έπειτα από την προτροπή ενός μυστηριώδη άντρα (Jed Rees) αποφασίζει να δοκιμάσει ένα μη-εγκεκριμένο πείραμα για να θεραπευθεί, στον οποίο θα τον ενίσχυαν με ένα ειδικό ορό που θα ενεργοποιούσε τα κρυμμένα μεταλλαγμένα του γονίδια και θα τον θεράπευε σε…υπερηρωικό βαθμό.

Τα πράγματα δεν πάνε όπως τα περίμενε και το πείραμα αφήνει τον Wade παραμορφωμένο, φυλακισμένο, αλλά και με την ικανότητα να θεραπεύεται πολύ γρήγορα, όντας ουσιαστικά αθάνατος. Παρόλο που καταφέρνει να αποδράσει από το εργαστήριο-φυλακή όπου έγινε το πείραμα, ο Wade δεν τολμά να προσεγγίσει και πάλι τη Vanessa. Χωρίς ίχνος του παλιού του εαυτού, χωρίς κάποιο νόημα ή σκοπό στη ζωή του και χωρίς ούτε ένα σπίτι για να μείνει, το μοναδικό του στήριγμα αποτελούν πλέον ο μπάρμαν φίλος του Weasel (T.J. Miller) και μια τυφλή γριά γυναίκα, η Blind Al (Leslie Uggams) που θα τον δεχτεί για συγκάτοικο της.

Κάπου εκεί, θα το πάρει απόφαση και οπλισμένος πλέον με τις νέες του ικανότητες, τον ψυχωτικό, βίαιο χαρακτήρα του και μία σκοτεινή, διεστραμμένη αίσθηση του χιούμορ (που ενισχύθηκαν και αυτά στο μάξιμουμ μετά από το πείραμα), υιοθετεί το alter ego του Deadpool. Με όπλο τα δυό του μεγάλα σπαθιά, κάθε λογής οπλοπολυβόλο και το συνεχές σφυροκόπημα ατάκας, αποφασίζει να κυνηγήσει τον Ajax (Ed Skrein), τον άνδρα που κατέστρεψε τη ζωή του και την βοηθό του, Angel Dust (Gina Carano) και να βρει το θάρρος να κερδίσει ξανά την Vanessa.

Θα καταφέρει τελικά ο Deadpool να εκδικηθεί, να θεραπεύσει τον εαυτό του και να σώσει το κορίτσι και τη σχέση του; Και ποια θα είναι η μοίρα του, τώρα που μπήκαν και οι X-Men, Colossus (Stefan Kapičić στη φωνή) και Negasonic Teenage Warhead (Brianna Hildebrand) στο παιχνίδι, οι οποίοι τον κυνηγάνε να συμμορφωθεί σε ένα πιο ηρωικό προφίλ και να μπει στην ομάδα τους; («και τι σκατά; ακόμη κάθομαι και διαβάζω τη γνώμη τους για την ταινία μου σε αυτό το κωλο-site και δεν πάω να δω καμιά έγκριτη εκπομπή στην τηλεόραση, με αυτή την..Nana Palaitsakis)

deadpool-gallery-05

«TIME TO MAKE THE FUCKIN’ CHIMICHANGAS!»

Τι ήθελε μια ταινία Deadpool για να είναι τέλεια; Μα φυσικά να είναι όσο πιο Deadpool γίνεται!

Από την εναρκτήρια σεκάνς που μοιάζει παρεμφερής με αυτή από το Zombieland (η χρήση slow motion, οι τίτλοι αρχής που μπλέκονται με τις εικόνες, η χρήση μουσικού κομματιού αντί για το score της ταινίας) και τους θεϊκούς διαλόγους με τον ταρίφα, μπαίνεις άμεσα στο κλίμα. Γρήγοροι ρυθμοί, φρενήρης δράση, βομβαρδισμός με ατάκες σε ρυθμό μυδραλιοβόλου (πρέπει να δείτε την ταινία τουλάχιστον 2-3 φορές για να συγκρατήσετε…έστω τις μισές!), κανένα ιερό και όσιο απέναντι σε αρκετά πράγματα που θα ξυπνούσαν ηθικοπλαστικές υστερίες στο απαίδευτο ντεντπουλικό κοινό και φυσικά το λεγόμενο «breaking the 4th wall», εκεί δηλαδή που-όπως και στα κόμικ-ο χαρακτήρας διακόπτει τη δράση και συνειδητοποιώντας πως βρίσκεται σε ταινία, απευθύνεται στο θεατή.

Όλα αυτά ενισχύονται και από την βρώμικη ατμόσφαιρα και φωτογραφία που θυμίζει κάποια cult action b-movie βγαλμένη από τα 90’s. Γκρίζα, βρώμικη, σκοτεινή κάτι που εξυπηρετεί απόλυτα στο δέσιμο με την παρανοϊκά καρτουνίστικη φύση του χαρακτήρα και την σαδιστική του βία (φανταστείτε συνολικά  έναν συνδυασμό από Kick-Ass, Shaun of The Dead και Zombieland) ενώ και το σενάριο ακολουθεί μια περισσότερο άναρχη δομή, σε σχέση με τις υπόλοιπες τυπικές ιστορίες προέλευσης των πρώτων ταινιών σε κόμικ franchise, με ξεκίνημα την προτελευταία σεκάνς δράσης και το σπάσιμο αυτής για να δούμε τι προηγήθηκε και έπειτα απ’ όλα αυτά έρχεται η κατάληξη με τον κεντρικό villain Ajax και τους υπόλοιπους κακούς και καλούς μεταλλαγμένους.

Ο σκηνοθέτης Tim Miller, κεντάει με έξυπνο κωμικό timing, ντελιριακούς ρυθμούς, χρήση slow-motion και pause (όχι Lila!) στιγμών στα κατάλληλα σημεία και χωρίς να επαναλαμβάνεται ανούσια, αλλά και καλοζυγισμένες σεκάνς δράσης, με χορογραφημένο μεν αλλά βρώμικο ξύλο. Θα δείτε πολλά στριφογυρίσματα στον άερα, πιστολίδια, σπαθιά και τσεκούρια, αλλά και αρκετούς ακρωτηριασμούς, λίγο σπλάτερ, αμερικάνικο φούτμπολ με..κεφάλια, σεκάνς όπου ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! η γρήγορη σκηνοθεσία και το κοφτό μοντάζ δεν συνεπάγονται πως ΔΕΝ θα μπορείς να δεις τι γίνεται επί της οθόνης και που ακόμα και στις πιο σιχαμένες τους στιγμές…απλά γαμάνε σαν κωμικά gag! Στα highlights και η σκηνή γνωριμίας των Wade και Vanessa και το ακόλουθο χρονικό μοντάζ και του δεσίματος της τρέλας τους μέσω των kinky σεξουαλικών σκηνών, η σεκάνς στον αυτοκινητόδρομο και η αλά Spider-Man αφήγηση των πρώτων περιπετειών του χαρακτήρα, με την ακόμη άφτιαχτη στολή του.

Όσο για τις αναφορές στην ποπ κουλτούρα; Oh my bloody mothafuckin’ god! Από τι να πρωτοξεκινήσεις και που να πρωτοτελειώσεις;
Οι σεναριογράφοι και ο Ryan Reynolds τρολάρουν ασύστολα και ανελέητα τα πάντα, από τον ίδιο τον χαρακτήρα και την φύση των κόμικ ταινιών, την αρκετές φορές αναλώσιμη συνταγή με την οποία απαρτίζονται συνήθως τα μπλοκμπάστερ και τα κόμικ μπλοκμπάστερ, την Fox και το ίδιο το κινηματογραφικό franchise των X-Men, τον πρωταγωνιστή και τις παλιότερες κινηματογραφικές προσπάθειες/ατασθαλίες πάνω στο είδος των υπερηρωικών ταινιών αλλά και pop culture αναφορές σε γνωστές και μη παλιότερες ταινίες, σειρές, μουσικά γκρουπ παντός είδους και δεκαετίας (Wham!, Limp Bizkit), δημοφιλείς ηθοποιούς (Hugh Jackman εις διπλούν, Liam Neeson και την τριλογία Taken), cameos από τους δημιουργούς του ‘Pool μέχρι και αναφορές στους Avengers, τον Nick Fury του Samuel Jackson και τον Kevin Feige/πρόεδρο των Marvel Studios, το Star Wars, τους Monty Python, το…«Ηλεκτρονικό Μανούλι», τον Robocop, το Blade 2, τα Matrix, το Notting Hill, το 127 Hours με τον James Franco ή το Ferris Bueller’s Day Off στην after credits σκηνή (ουφ ανάσανα!).

deadpool-image-1

Πάνω απ’ όλα όμως, ο Deadpool κρύβει καρδιά και love story που όμως καταφέρνει να μην γίνεται το καθιερωμένο χολιγουντιανό cheesy επίκεντρο και κλισέ. Είναι η απλή ιστορία ενός ανθρώπου που απλά βρήκε το άλλο του μισό, μοιραζότανε μαζί της την ίδια τρέλα, ήθελε απλά να είναι ευτυχισμένη δίπλα του και θα έκανε τα πάντα για να την κρατήσει.

Ο Ryan Reynolds, όπως και ο χαρακτήρας του, καταφέρνει να είναι η ψυχή της ταινίας και να κλέβει την παράσταση αποτυπώνοντας τέλεια τον χαρακτήρα του, με μάσκα ή χωρίς. Πετυχαίνει απόλυτα το «delivery» της κάθε ατάκας ενώ ερμηνευτικά σκίζει τόσο με τις ψυχωτικές αλλαγές στη φωνή του χαρακτήρα την ώρα που μιλάει όσο και στο γήινο πληγωμένο βλέμμα που καταρρέει, κοιτάζοντας την κοπέλα του μετά την ανακοίνωση του..»el cancer» όσο και στις οργισμένες του αντιδράσεις πάνω στα πειράματα. Μιλάμε για ερμηνεία ζωής που θα χαρακτηρίζει τον ηθοποιό και ευτυχώς που το είδαμε έστω και τώρα, αφού ανέκαθεν το μυριζόμασταν πως ο Reynolds είναι περίπτωση Robert Downey Jr./Iron Man: απόλυτα γεννημένος για το ρόλο…βασικά ΕΙΝΑΙ ο ρόλος (τώρα που το ξανασκέφτομαι παίζει ο Deadpool να υπάρχει στ’ αλήθεια και να μας τρολάρει ασύστολα παριστάνοντας τον Ryan Reynolds! Μα πόσο «meta» θα ήταν αυτό!). Η στολή από την άλλη, ακροβατεί ανάμεσα στον μιλιταριστικό ρεαλισμό και την πιο φαντεζί κόμικ αισθητική και με το έντονο κόκκινο και διασκορπισμένο μαύρο είναι ολόπιστη στα κόμικ (φέρνει λίγο και σε αυτήν του τηλεοπτικού Daredevil). Μου φαίνεται πως έστω και με gritty αποχρώσεις η Fox αρχίζει να βάζει λίγο χρωματάκι στις κόμικ ταινίες της (αν κρίνουμε και από τη νέα στολή του Magneto στις πρώτες εικόνες και trailer του X-Men: Apocalypse). Κατάφεραν μέχρι και το να κινείται η φάτσα του κανονικά, μάτια και στόμα, ακόμα και με τη μάσκα φορεμένη! («oh those fuckers…they totally nailed it!»)

Όσο για τη σέξι μα και  κλασάτη Morena Baccarin αποδεικνύεται ακόμα μεγαλύτερη αδυναμία μετά κι από τα τηλεοπτικά Firefly, Gotham, καταφέρνοντας να μην είναι απλά ένας σεξιστικός ξεκωλέ χαρακτήρας αλλά περισσότερο αλανιάρα και με-σχετική-πυγμή, το ιδανικό συμπλήρωμα στην παιχνιδιάρικα άρρωστη σχέση τους που περισσότερο παίζει ως διαστρεβλωμένη εκδοχή στις αντίστοιχες κλισέ σχέσεις των ρομαντικών κομεντί και των superhero movies. (Ναι, μέχρι και στην καφρίλα ή τα αστειάκια του φινάλε τους, καταφέρνουν οι δυο τους να γίνονται χαριτωμένοι και ‘γλυκούληδες’).

Oι μικροί υποστηρικτικοί ρόλοι του αφασικού Weasel που τρολάρει τον Wade θυμίζοντας buddy comedy ταινίες (φίλος πρότεινε να τσεκάρετε τον T.J. Miller και στη σειρά Silicon Valley!) ή η κάφρικη αλλά ζεστή σχέση του με την…κοκάκια γριέντζω Big Al, προσέφεραν χημεία, γαμηστερές ατάκες και απολαυστικές σκηνές με τον χαρακτήρα του Reynolds. Στις μικρές λεπτομέρειες που μετράνε συγκαταλέγεται και το καθιερωμένο cameo του Marvel-οκομιξοδημιουργού Stan Lee (αν και δεν είχε ποτέ σχέση με τη δημιουργία του ‘Pool) και φυσικά η ολιγόλεπτη αλλά χορταστική εμφάνιση του Colossus των X-Men, τον οποίο απεικόνισαν όπως πρέπει πραγματικά: με ρώσικη προφορά, ευγενική προσφορά, ψηλότερο και πολύ πιο μυώδη. Τα εύσημα αξίζουν οπωσδήποτε στους τεχνικούς των εφέ, το motion και facial capture των Andrei Tricoteux, T. J. Storm, Greg LaSalle και τη φωνή του Stefan Kapičić, για την αληθοφανέστατη απόδοση του χαρακτήρα. Ακόμα και η τελική στολή της Negasonic Teenage Warhead με τα κίτρινα χρώματα ήταν πιο κομικίστικη θυμίζοντας παλιά κόμικ των X-Men ή την ταινία X-Men: First Class, αφήνοντας ελπίδες για το αισθητικό μέλλον του X-movie franchise.

Η μουσική του Junkie XL/Tom Holkenborg (Mad Max: Fury Road, 300: Rise of An Empire και προσεχώς Batman v Superman: Dawn of Justice) συνδύαζε αποτελεσματικά τις παραδοσιακές συμφωνικές superheroic φιοριτούρες με την industrial παγωμάρα και τα funky παιχνιδίσματα ενώ ο τρόπος χρήσης μουσικών κομματιών δίνει άλλη υπόσταση, με αποτέλεσμα badass ραπ κομματάρες σαν το «X Gon’ Give It to Ya» (σ.σ.: είχα το singl-άκι πιτσιρικάς!) του DMX, να καταλήγουν από leading track σε ξεχασμένες ταινίες δράσης της προηγούμενης δεκαετίας (Cradle 2 The Grave), σε νέο ύμνο που κάθε φορά που θα τον ακούς, θα είναι απόλυτα συνυφασμένος με σκηνές της ταινίας! (Να μην μιλήσουμε για τους…πολυτιμότατους Wham!)

Deadpool-still

ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟΝ….’POOL
Οι κακοί Ajax (Ed Skrein) που δεν νιώθει πόνο και η Angel Dust (Gina Carano) που…έδινε πόνο, αν και αποτελεσματικοί σαν badass παρουσίες ήταν απλά συνοδευτικοί σάκοι του μποξ για τον πρωταγωνιστή και τα αστειάκια του ενώ και η πιτσιρίκα Negasonic Teenage..(«WHAT?») δεν είχε παρά μόνο μια-δυο ατάκες και παντελώς άσχετες (αν και εντυπωσιακές δυνάμεις) σε σχέση με την κόμικ εκδοχή της (φέρνει περισσότερο στον Cannonball που τελικά αφαιρέθηκε από το σενάριο).
Γενικά η παρουσία των X-Men χαρακτήρων ήταν αρκετή, κάτι παραπάνω από extended cameos και δεν χρειαζόταν να είναι βασική. Αρκούσε γιατί η ταινία είναι μεν X-Men related αλλά λέγεται Deadpool…όμως από την άλλη, όσο απολαυστικές κι αν ήταν οι σκηνές με τον Colossus,  και όσο και να δέναν με τον ‘Pool, η παρουσία τους έβγαζε κάτι «forced» σαν να είναι από εντελώς άλλη ταινία.

Αν και ουσιαστικά δεν βαριόσουν ποτέ, η ροή της ταινίας κάνει κάποιες..μπακούλες ανά σημεία και ειδικά από τη στιγμή που τον ξαπλώνουν στο πείραμα ενώ τα συνεχή βρισίδια σε κάποιες φάσεις δεν έχουν κάτι παραπάνω έξυπνο να πουν. Προσωπικά δεν με χάλασαν και ενίσχυαν το αναρχικό πνεύμα του χαρακτήρα, απλά δεν γελούσες πάντα σε κείνες τις σκηνές, εκτός αν είσαι 12χρόνο που ψοφάει ακόμη στα γέλια με πχ. συνεχή fart jokes.

Αν έχεις δει επιπλέον, ένα έστω trailer, η ταινία δεν είχε να κρύψει πολλές σκηνές και ατάκες από αυτές που ήδη γνωρίζαμε και η δράση ξεφουσκώνει κάπως όσο προχωρούσε προς το φινάλε, δίνοντας την αίσθηση πως έλειπε το κάτι παραπάνω στις μικρές καλές και γρήγορες σφαγιαστικές σεκάνς που είδαμε. Υπήρχε γενικά, μια άτσαλη αίσθηση εισαγωγικής ταινίας στον χαρακτήρα, με ένα όσο το δυνατόν πιο μικρό r-rated action flick που φωνάζει για τα 7μμύρια που του κόπηκαν τελευταία στιγμή. Δεν λέμε να παραγέμιζαν την ταινία με περιττούς χαρακτήρες και να καταντούσε αντί για σόλο ταινία, μια κακή X-Movie (όπως το X-Men Origins: Wolverine)..και ναι ταίριαζε η μπιμουβάδικη αισθητική στην απεικόνιση του κλίματος των κόμικ..απλά στον τρόπο που προχωρούσε η απλουστευμένη πλοκή, έμοιαζε να καταλήγει απότομα στην τελική μάχη, χάνοντας λίγη από την επιπλέον ντελιριακά κομικίστικη εξτραβαγκάνζα που θα μπορούσαμε να δούμε.

Υπήρχε χώρος, τρόπος και χρόνος αλλά φαίνεται πως και πάλι…το φοβήθηκε η Fox, ποντάροντας τα επιπλέον εκατομμύρια, όχι σε περισσότερες σεκάνς δράσης αλλά προφανώς στη διαφήμιση! Από την στιγμή που αυτό έπιασε θα αναμένουμε το sequel για την πραγματικά τέλεια ταινία Deadpool γιατί στην πρώτη ταινία, ένιωθες ανά σημεία πως αν δεν ήταν ο χαρακτήρας του Wade Wilson, θα μπορούσε να είναι απλά μια ακόμα straight-to-dvd ταινία των Steven Seagal, Dolph Lundgren και λοιπών της εποχής εκείνης.

deadpool-trailer-deadpool-vs-ajax

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ

Σκεπτόμενος τον πάτο (Green Lantern, R.I.P.D.) της πρόσφατης καριέρας του-υποτιμημένου-Ryan Reynolds και με τον Tim Miller, έναν πρωτάρη στη σκηνοθεσία μεγάλου μήκους ταινιών (υπεύθυνος μόνο για τις εναρκτήριες σεκάνς στα The Girl with the Dragon Tattoo και Thor: The Dark World, το υποψήφιο για Όσκαρ Animation Μικρού Μήκους Gopher Broke και κάποιες videogame cut scenes) είναι θαύμα να πετυχαίνεις μια απολαυστικότατη ταινία που κυλάει νεράκι και δεν την βαριέσαι σχεδόν ποτέ.

Στην ολότητα της, δεν ήταν βέβαια τόσο ριζοσπαστική για το είδος της, όσο την περίμενα. Την περίμενα ως τέτοια και την απόλαυσα στο έπακρο μεν αλλά όσο και να λάτρεψα την εκτός ορίων φύση, χαρακτήρα και χιούμορ του ήρωα, σαν ταινία την βρήκα λίγο χειρότερη από τα παρεμφερή Kick-Ass (2010) και Kingsman (2015) που έκαναν πρόσφατα επιτυχία και έδωσαν φρέσκια πνοή στο είδος των κόμικ ταινιών και των R-rated και μη, περιπετειών. Με άλλα λόγια, αν δεν ήταν ο χαρακτήρας του Deadpool και η ερμηνεία-απόδοση του από τον εκπληκτικό Reynolds και τους σεναριογράφους, θα μιλάγαμε για περιπετειούλα της σειράς. Τελικά, το πως απέδωσαν οπτικά, αισθητικά, λεκτικά και γενικά ερμηνευτικά τον Wade Wilson/Deadpool, ήταν τόσο τέλειο στην ολότητα του, τόσο πιστό στα κόμικ και αρεστό ακόμη και στους μη έχοντες γνώση, που ακόμα κι αν τον έβαζαν να κολυμπάει στα σκατά («POOP EMOTICON HERE!») επί εκατό λεπτά…θα είχαμε διαμαντάκι.

deadpool-DMC_2670_v068_matte.1045_rgb

«ΤΕΛΕΙΩΣΕΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ MOTHERFUCKER;«

Αθυρόστομος, κάφρος, κυκλοθυμικός, ψυχάκιας, βίαιος μα και αισθηματίας, ο Deadpool είναι το ιδανικό ξεκίνημα για την φετινή, πολυαναμενόμενη και πιο επική σοδειά κόμικ ταινιών που θα έχουμε δει μέχρι στιγμής, μέσα σε μία μόνο χρονιά. Ακόμη και αν δεν ήταν αψεγάδιαστο σαν ταινία, ήταν σίγουρα πολύ καλό σαν κόμικ μεταφορά και μέσα στις διασκεδαστικότερες αν όχι η διασκεδαστικότερη και πιο βρώμικη, αβυσσαλέα σατιρική, κόμικ και μη κόμικ ταινία των τελευταίων χρόνων. Θα αρέσει τόσο στους κόμικ φαν, τους φανατικούς με οποιοδήποτε είδος ποπ κουλτούρας και τους μπλοκμπαστεράδες, έως και στους αστοιχείωτους κάγκουρες θεατές που απλά πάνε για τα πιστολίδια μέχρι και στη γκόμενα σου. Ήταν τίμια και απολαυστικότατη στη θέαση της, με το δικό της διαφορετικό τρόπο και παρέδωσε ένα love letter στους comic geeks, τους λάτρεις των κόμικ ταινιών και όσων μεγαλώνουν στην εποχή της πραγματικά μεγάλης έκρηξης των live-action μεταφορών τους, κλείνοντας ταυτόχρονα και το ματάκι στους σημερινούς 30-40άρηδες που πέρασαν εφηβεία στα 80’s-90’s.

Αν το 2016 ξεκινάει έτσι, πως να μην περιμένεις από τα Batman v Superman, Captain America: Civil WarX-Men: Apocalypse, Suicide Squad και Dr Strange, να κόψουν κώλους;

Επόμενη στάση λοιπόν στο Deadpool 2, με τη συμμετοχή του…Τηλεπαθητικού (‘cudos’ στην πιο «γενική και αόριστη» ελληνική μετάφραση μεταλλαγμένου, εν προκειμένω του…Cable, στην πανάσχετη και με ταιριαστό trolling επώνυμο…Ελίνα Τσουτσου) και πολύ μα πολύ πιθανότατα και σε μια ταινία των X-Force.

Μέχρι τότε..«αντίο..γεια σας…ακόμα εδώ είστε;…και καίγεστε στα pc και διαβάζετε το γαμημένο το review αυτού του καριολομαλακοπάπαρου;..Ξου ξου φύγετε!…»

«Chicka-chickahhhh»…!

Scores_7.5.png

Ο Deadpool κυκλοφορεί (και οπλοφορεί!) στους ελληνικούς κινηματογράφους από την Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου, σε διανομή της Odeon.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.

/>

Be a Here! Join Us

Subscribe via Email